تاریک بود؛ دنیا را می‌گویم. چشم، چشم را نمی‌دید. مثل اتاق که تاریک باشد. دست که می‌بردیم جلو، دستمان توی تاریکی گیر می‌کرد. بله! دنیا همین بود، اگر ما امامی نداشتیم. آن‌ها آمدند و از دل تاریکی ما را صدا زدند، به‌سمت نور، به‌سمت روشنایی…

مردى به آن حضرت (امام حسين) عليه السلام گفت: چطوريد؟ خدا به شما عافيت دهد. امام فرمود: اوّل سلام بعد سخن، خدايت عافيت دهد، سپس فرمود: تا كسى سلام نكند اجازه ورود (يا سخن) ندهيد.